
Tristan Taormino’s “Chemistry Vol. 2″ is een erotische film met eenvoudig concept. Kies acht pornosterren uit, een verlaten huis, een cameracrew en laat ze gewoon zichzelf zijn gedurende 36 uur. Het was een voorstel van Rebecca om dit eens uit te proberen als alternatief voor wat we meestal zien, en bij deze hebben we ons onder de dekens genesteld met de afstandsbediening bij de hand.
Eerste indruk na drie minuten: we zijn nog steeds bezig met het reclameblok vol Amerikaanse sekslijnen en datingsites. Niet meteen relevant omdat we niet in Amerika wonen en al getrouwd zijn. Tien minuten ver en we hebben het gevoel dat dit als documentaire op National Geographic had kunnen lopen. De acteurs zijn zich nog aan het voorstellen en hun motivatie aan het geven. Om eerlijk te zijn, dat is nu niet meteen iets waar we warm voor lopen.
Akkoord, het kan interessant zijn om te weten waarom ze dit willen doen, maar voor een verhaal te vormen is er geen plot en voor visuele erotiek te vormen is het beeld dan weer te huiselijk. Na een blik op mekaar en de onuitgesproken vraag van “hoelang duurt dit stukje nog?” komt de afstandsbediening boven en springen we dan maar een hoofdstuk vooruit.
In de volgende scène zijn de acteurs in actie gekomen en er kan wel degelijk gesproken worden van een wilde vrijpartij op een bed in een naamloze slaapkamer. Een wit bed met vering die piept wanneer ze een bepaald ritme aanhouden. En raad nu eens drie keer wat hun favoriete tempo is? Inderdaad, net datgene waarbij het ritmische gepiep op zijn luidst is.

Opgewonden zijn we niet, maar we zitten toch allebei breed te grijnzen ondertussen. Er is absoluut geen sprake van glamour of elegantie, dit is echt een gonzo-film die seks toont zoals het is, met acteurs die zelf camera’s gebruiken om vanuit hun gezichtsstandpunt te filmen (niet te verwarren met Gonzo, de vreemdgebekte paarse entertainer uit de Muppetshow).
Niets is mooier voorgesteld of in scène gezet. Het zijn gewoon mensen die vrijen en zichzelf zijn met een cameracrew erbij. Volgende scène en we komen warempel een oude bekende tegen, de njoy pure plug. Alleen, er is niets te zien van sensueel de toy aanbrengen of uitnemen. Het ene ogenblik draagt de actrice ‘m niet, ze draait zich even weg van de camera die naar de mannelijke acteur toe gaat en het volgende moment zie je de njoy staart tussen haar billen.

Nog iets verder in de film en nu begint de cameraploeg al regelmatig in beeld te komen. Iets wat om eerlijk te zijn wel van de actie afleidt, want je begint dan te kijken naar wat die aan het doen zijn in plaats van de acteurs te volgen. Bij ons is op dat moment het erotisch gevoel al redelijk bekoeld. Op naar de volgende scène maar weer.

Ik kan het niet helpen, maar nu begint het toch wel op te vallen dat voor de belofte van “shot in high definition” op de verpakking, het beeld niet zo overdreven geweldig is van kwaliteit. Het heeft eerder de harde fouten van een home-video, wat natuurlijk wel binnen gonzo-pornografie valt. Beelden zijn bijvoorbeeld overbelicht in buitenopnames omdat de camera’s die de acteurs zelf gebruiken (hier perv-cams genoemd) de contrastverschillen niet snel genoeg kunnen verwerken.

We worden er weer eerder vrolijk van dan opgewonden, omdat de acteurs stevig van bil gaan. De seksscènes zijn ondertussen al wel erg lang bezig en elke positie duurt ook veel langer dan wat we gewend zijn. In die mate dat de verleiding groot is om een stukje vooruit te spoelen en te kijken wat als volgende gaat komen. Het einde van de film zouden we ook niet hebben gehaald zonder deze functie tussendoor te gebruiken. De hoofdfilm duurt drie uur met dan nog een uur aan extra materiaal.
Eerlijk gezegd, het is een film voor liefhebbers van dit genre. Pornografie zoals je het zelf zou kunnen maken als het ware. Wij waren er niet zo gek op, maar dat kan ook zijn omdat we Andrew Blake films als referentie nemen. Die zijn onze favoriet om samen te bekijken en om bij te spelen. Porno Chique als het ware.